Μετά τον Καποδίστρια: Ποια βιογραφία μπορεί να δούμε στο σινεμά;

2026-02-08 - 20:08

Αντώνης Μυλωνάκης, συγγραφέας «Μάλλον του Πέτρου» Θα ήθελα να δω τη ζωή ενός από τους μαθητές του Ιησού. Μάλλον του Πέτρου. Ηταν ο πιο άνθρωπος από όλους, ούτε θεϊκός ούτε σύμβολο από μάρμαρο. Ενας φοβισμένος ψαράς γεμάτος αντιφάσεις. Στη δεύτερη, σχεδόν αυτονόητη ερώτηση «γιατί αυτόν;», η απάντηση έρχεται αβίαστα. Γιατί η ιστορία των ανθρώπων άλλαξε ακριβώς εκείνο το χρονικό σημείο, από αυτούς ακριβώς τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Οσα είπαν επηρεάζουν ακόμη και σήμερα τον άνθρωπο στον πυρήνα του. Επηρεάζουν την επιλογή συντρόφου του, το αν μπορεί να φάει κρέας μια Τετάρτη, το αν θα ταφεί ή θα καεί το σώμα του μετά θάνατον. Θα ήθελα να ξέρω ποιος ήταν εκείνος που – άθελα του – τα πυροδότησε όλα αυτά. Πού μεγάλωσε, τι ώρα κοιμόταν, αν είχε ύπνο, πώς απευθυνόταν στη μητέρα του. Και γιατί όχι τον Ιησού; Η τρίτη φυσική ερώτηση. Γιατί πιστεύω πως ακόμη και σε αυτό το φανταστικό πλαίσιο, κανείς δεν θα έλεγε την αλήθεια για Αυτόν. Απόστολος Κίτσος, τραγουδοποιός «Της Τζόνι Μίτσελ» Η ζωή της Τζόνι Μίτσελ είναι από μόνη της κινηματογραφική. Ενα κορίτσι που μεγάλωσε στον καναδικό Βορρά, νίκησε την πολιομυελίτιδα, έφυγε πάμπτωχη με μια κιθάρα για την Αμερική για να ζήσει τα όνειρά της, έδωσε το παιδί της για υιοθεσία για να επιβιώσει και μετέτρεψε τον πόνο της σε τέχνη που άλλαξε τη μουσική και την τραγουδοποιία για πάντα. Το «Blue», που θα μπορούσε να γίνει μια ταινία από μόνο του, είναι μια εξομολόγηση ψιθυρισμένη στο σκοτάδι, ένας καθρέφτης μοναξιάς και ελευθερίας. Δεν σταμάτησε ποτέ να ταξιδεύει, να κινείται, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι θυελλώδεις σχέσεις της (μεταξύ των οποίων και με τον Λέοναρντ Κοέν), η σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για αγάπη και την ανάγκη για ελευθερία, η απόφασή της να μη συμβιβαστεί ποτέ καλλιτεχνικά και να υπονομεύει συνεχώς τον ίδιο της τον μύθο συνθέτουν ένα πορτρέτο σπάνιας ακεραιότητας και γενναιότητας. Η ζωή της Τζόνι Μίτσελ είναι μια συνεχής κίνηση προς το άγνωστο. Η ιστορία της δεν είναι θρίαμβος αλλά διαδρομή, όχι δόξα αλλά αλήθεια. Γιάννης Νιάρρος, ηθοποιός «Κιθ Τζάρετ, Τσικ Κορία, Μπραντ Μελντάου» Στον κινηματογράφο θα ήθελα να δω τη βιογραφία μεγάλων πιανιστών όπως o Μπραντ Μελντάου, ο Κιθ Τζάρετ (φωτογραφία) και ο Τσικ Κορία, πιο σύγχρονων μουσικών που δεν έχουμε την τύχη να εμβαθύνουμε στο έργο τους μέχρι σήμερα. Μου φαίνεται πολύ πολύπλευρη η εκπαίδευση στην τζαζ και άρα πιο περίπλοκη κατά μια έννοια, ελεύθερη και δημιουργική, οπότε θα ήθελα να δω πώς έφτασαν αυτοί οι άνθρωποι να γίνουν μεγάλοι μουσικοί. Θα ήθελα ο φακός να εμβαθύνει στη μελέτη τους και μέσα από την έρευνα να σκιαγραφείται η δουλειά τους. Θοδωρής Γκόνης, σκηνοθέτης, στιχουργός «Του Γιώργου Σεφέρη» Θα ήταν υπέροχο να γίνει μια σειρά για τον Γιώργο Σεφέρη. Θα ήθελα να δω κυρίως τη ζωή του, η οποία όμως να καταμαρτυρά το έργο του. Μου αρέσει ο στίχος του «Φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη και να τη σπείρουν, ό,τι πέρασε πέρασε σωστά». Σπανίζουν σήμερα τέτοιοι δάσκαλοι, οπότε θα είναι καλό να υπάρξει στην τηλεόραση κάτι για εκείνον. Βέβαια, θα είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα κι αυτός που θα το αναλάβει πρέπει να έχει δίπλα του τη βοήθεια σπουδαίων μελετητών. Θέλει δραματουργία πολύ μεγάλη, μελετητές του έργου του και έναν ηθοποιό κύρους να σηκώσει το βάρος ενός από τους τελευταίους βασιλικούς ελέφαντες του ελληνικού έθνους. Λουκία Μιχαλοπούλου, ηθοποιός «Της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα» Θα ήθελα να δω σε κινηματογραφική αφήγηση τη ζωή της Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα (1821-1900, εδώ σε αυτοπροσωπογραφία της). Είναι μια ιστορία που συνδυάζει καλλιτεχνική ιδιοφυΐα, προσωπική θυσία και κοινωνικό θάρρος. Πρόκειται για την πρώτη ελληνίδα ζωγράφο του 19ου αιώνα, η οποία διέσπασε τα όρια του φύλου και των κοινωνικών περιορισμών της εποχής της. Μεταμφιέστηκε σε άνδρα για να σπουδάσει στην Ιταλία, κίνηση που μαρτυρά θάρρος, αποφασιστικότητα και ξεπερνά τα στενά όρια της τέχνης. Η προσωπική της ζωή ήταν περιπετειώδης, γεμάτη έρωτες, απώλειες και τραγωδίες. Την εγκατέλειψε ο σύζυγός της, χάνει τα δυο της παιδιά, καταβυθίζεται στην απομόνωση και την ψυχική οδύνη. Μέσα από τη ζωή της το κοινό θα γνωρίσει όχι μόνο μια σπουδαία ζωγράφο, αλλά και μια γυναίκα που προχώρησε κόντρα στους περιορισμούς της εποχής της, αφήνοντας πίσω μια κληρονομιά που αξίζει να αναδειχθεί στη μεγάλη οθόνη. Θοδωρής Κουτσογιάννης, ιστορικός της τέχνης «Του Κωνσταντίνου Βολανάκη» Η πορεία ζωής και δημιουργίας του εξαιρετικού ζωγράφου Κωνσταντίνου Βολανάκη (1837-1907) προσφέρεται για μεταφορά στην κινηματογραφική οθόνη, τόσο ως εικόνα όσο και ως περιεχόμενο. Με τους σταθμούς του βίου του σε διαφορετικά μέρη, μας μεταφέρει από την ακόμη τότε υπό οθωμανικό ζυγό Κρήτη (Ηράκλειο 1837-51) στο νεότευκτο ελληνικό κράτος, στην Ερμούπολη (1851-56) και στην Αθήνα και τον Πειραιά (1883-1907), όπου εγκαταστάθηκε μετά τη σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, δηλαδή στην ανθηρή ελληνική κοινότητα της Τεργέστης (1856-64) και στο φιλελληνικό Μόναχο (1864-83), όπου μαθήτευσε καλλιτεχνικά. Το ίδιο δε το έργο του (θαλασσογραφίες) προσφέρει πλάνα εκπληκτικής εικαστικότητας. Αν και καταξιωμένος και «εμπορικός» σήμερα, επιστρέφοντας στην Ελλάδα έφτασε σε οικονομικό και υπαρξιακό αδιέξοδο, μέχρις απόπειρας αυτοκτονίας (1891), ενώ στην κηδεία του παρευρέθηκαν ελάχιστοι άνθρωποι. Από πολλές λοιπόν απόψεις ο «μυθιστορηματικός» καλλιτέχνης Βολανάκης αντιπροσωπεύει τη δημιουργική Ελλάδα του 19ου αιώνα, που θέλει αλλά και αδυνατεί να συγχρονιστεί με τη συγκαιρινή της Ευρώπη. Δρ Αναστασία Γκαδόλου, γενική διευθύντρια Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης «Του Γιάννη Μπουτάρη» Η σχεδόν προδιαγεγραμμένη, λόγω οικογενειακής παράδοσης, ενασχόληση του Γιάννη Μπουτάρη με το κρασί, η συλλογική του δράση, οι καινοτομίες που εισήγαγε και οι συγκρούσεις που σημάδεψαν τον κλάδο στην Ελλάδα από τη μεταπολεμική περίοδο έως σήμερα συνιστούν – κατά τη γνώμη μου – υλικό άξιο κινηματογραφικής αποτύπωσης. Πέρα από τη ζωή και το έργο του οινοποιού «κυρ Γιάννη», ιδιαίτερη έμφαση αξίζει να δοθεί στη νικηφόρα του μάχη με το τέρας του αλκοολισμού, καθώς και στη στήριξη που πρόσφερε σε άλλους ανθρώπους που πάλευαν με την εξάρτηση. Οι πολιτικές του θέσεις και ορισμένες αμφιλεγόμενες πτυχές της συμπεριφοράς του υπήρξαν αιτία έντονου διχασμού στον δημόσιο διάλογο. Ωστόσο, υπήρξε ένα βαθιά πολιτικό πρόσωπο, με διαρκή και ουσιαστική ενασχόληση με τα κοινά από διαφορετικούς ρόλους: ως ιδρυτικό μέλος του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, ως ιδρυτής του «Αρκτούρου», οργανισμού αφιερωμένου στην προστασία της καφετιάς αρκούδας και της άγριας ζωής, αλλά και ως πρωτεργάτης της ίδρυσης του Μουσείου Ολοκαυτώματος. Η ιστορία του μπορεί να αποτυπώσει τη θυμοσοφία, το χάρισμα και τις αντιφάσεις ενός ανθρώπου που άφησε ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Ολγα Μαλέα, σκηνοθέτρια «Της Αγκαθα Κρίστι» Δεδομένου του μεγάλου ελλείμματος που έχουμε στην ανάδειξη γυναικείων προσωπικοτήτων, θα ήθελα να δω τη ζωή της Αγκαθα Κρίστι. Διαβάζω την αυτοβιογραφία της αυτόν τον καιρό, την οποία έγραψε παράλληλα με τα 50 αστυνομικά μυθιστορήματά της, και έχω ενθουσιαστεί. Ενα εντυπωσιακό στοιχείο είναι πόσο νωρίς στη ζωή της άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει και πόσο αργότερα άρχισε να θεωρεί τον εαυτό της συγγραφέα. Ενα δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι, όταν ο άντρας της τα έφτιαξε με μια νεαρή γραμματέα, η Αγκαθα δεν έμεινε σε έναν γάμο υποτίμησης. Απογοητεύτηκε μεν, στεναχωρήθηκε πολύ, αλλά χώρισε και λίγο αργότερα παντρεύτηκε έναν κατά 14 χρόνια νεότερό της αρχαιολόγο, με τον οποίο έζησε ευτυχισμένη μέχρι το τέλος της ζωής της. Φυσικά συνέχισε να γράφει τις διαβαστερές ιστορίες της που έχουν μεταφραστεί σε 100 γλώσσες και έχουν πουλήσει πάνω από 2 δισεκατομμύρια αντίτυπα. Γιώργης Μαγγίνης, επιστημονικός διευθυντής Μουσείου Μπενάκη «Τη ζωή ενός εκκεντρικού ήρωα» Εστω ότι τη βιογραφία ενορχήστρωνε ένας ικανός σκηνοθέτης, έστω ότι τους χαρακτήρες υποδύονταν ταλαντούχοι ηθοποιοί, έστω ότι η παραγωγή είχε μεγάλο προϋπολογισμό. Ακόμα κι αν όλα τούτα ήταν εξασφαλισμένα, και πάλι θα δυσκολευόμουν να δω έναν από τους «σοβαρούς» ήρωές μου να ζωντανεύει στο πανί ή τη μικρή οθόνη. Θα προτιμούσα τη ζωή ενός εκκεντρικού ήρωα – π.χ., του ιππότη Ντ’ Εόν, παρενδυτικού διπλωμάτη και κατασκόπου στην υπηρεσία του γαλλικού στέμματος– ή ακόμα και ενός γελοίου προσώπου – ποιος δεν έχει απολαύσει τη Μέριλ Στριπ ως «φάλτσο σοπράνο» Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς; Οι καλλιτεχνικές λοξοδρομήσεις από την ιστορική αλήθεια θα ήταν πιο ανεκτές και διασκεδαστικές εάν δεν προσδοκούσα να διδαχτώ ή να βρω παράδειγμα, εάν στόχος ήταν απλά να ψυχαγωγηθώ. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ανθρώπινη ζωή δίχως στοιχεία δράματος ή και τραγωδίας. Ισως μια ταινία κινουμένων σχεδίων για τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου; Με μουσική υπόκρουση ρεμπέτικα του 1920;