Δημήτρης Λάλος στα ΝΕΑ: «Στις δύσκολες στιγμές φαίνεται ποιος είσαι»

2026-03-22 - 14:42

Τη φετινή τηλεοπτική σεζόν, ο Δημήτρης Λάλος καλείται να περπατήσει υποκριτικά σε ένα λεπτό σχοινί: ανάμεσα σε έναν άντρα που έχει μάθει να ζει θωρακισμένος και σε έναν άνθρωπο που, χωρίς να το επιδιώξει, βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο ευάλωτο κομμάτι του. Αυτές είναι οι δύο πλευρές του Οδυσσέα, του χαρακτήρα που υποδύεται στο «Μια νύχτα μόνο», τη δραματική σειρά του Mega που έχει κερδίσει τους τηλεθεατές. Ο ίδιος υποδύεται έναν επιτυχημένο επιχειρηματία που έχει χτίσει τη ζωή του πάνω σε άμυνες, φόβους και σιωπές. Η απρόσμενη ρωγμή που ανατρέπει την ισορροπία του είναι η Αρετή, η συνεργάτιδά του που έρχεται κοντά του σε μια στιγμή απελπισίας. Η συμφωνία όμως που συνήψαν, έγινε η αφορμή για να διεκδικήσουν οι δυο τους, ίσως χωρίς να το ξέρουν, μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και τον έρωτα. Για όλα αυτά, ο Δημήτρης Λάλος μίλησε στα «Πρόσωπα». Πώς αντιμετωπίζετε τον ρόλο του Οδυσσέα; Προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω χωρίς να τον κρίνω. Για μένα αυτό είναι πάντα το πρώτο βήμα όταν προσεγγίζω έναν χαρακτήρα. Αν ξεκινήσεις από την κρίση, τον μικραίνεις. Αν ξεκινήσεις από την κατανόηση, αρχίζεις να βλέπεις τις ρωγμές του. Ο Οδυσσέας είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα από τον έλεγχο. Θέλει να κρατά τα πράγματα σε μια τάξη, ίσως γιατί μέσα του υπάρχει μια αταξία που φοβάται να κοιτάξει. Αυτή η αντίφαση είναι που τον κάνει ενδιαφέροντα. Δεν είναι ένας ψυχρός άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να προστατεύεται. Στην υποκριτική με ενδιαφέρει πάντα να βρω το σημείο όπου ο χαρακτήρας αρχίζει να ραγίζει. Εκεί αποκαλύπτεται. Εκεί φαίνεται τι κουβαλάει πραγματικά. Για σας, οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί πολύ αγαπούν πιο βαθιά όταν τελικά ανοίξουν την καρδιά τους; Νομίζω ότι οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί πολύ φοβούνται περισσότερο, αλλά όταν τελικά εμπιστευτούν κάποιον, το κάνουν με μεγαλύτερη ένταση. Γιατί ξέρουν τι σημαίνει απώλεια. Η αγάπη για αυτούς δεν είναι αυτονόητη κατάσταση. Είναι ρίσκο. Και όταν κάποιος παίρνει αυτό το ρίσκο συνειδητά, η σχέση αποκτά ένα διαφορετικό βάθος. Στη σειρά βλέπουμε ανθρώπους που φτάνουν στα όρια της ηθικής τους. Πιστεύετε ότι όλοι έχουμε ένα όριο που δεν θα ξεπερνούσαμε ποτέ; Θα ήθελα να πιστεύω πως ναι. Οτι υπάρχει ένα σημείο μέσα στον άνθρωπο όπου λέει «μέχρι εδώ». Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι πολλές φορές δεν ξέρουν ποια είναι τα όριά τους μέχρι να βρεθούν σε μια ακραία κατάσταση. Η πίεση, ο φόβος, η απώλεια μπορούν να σε οδηγήσουν σε επιλογές που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα έκανες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξίες. Σημαίνει ότι οι αξίες δοκιμάζονται μέσα στις δύσκολες στιγμές. Και εκεί φαίνεται τελικά ποιος είσαι. Στη δική σας ζωή υπήρξε ποτέ μια νύχτα ή μια απόφαση που σας άλλαξε πορεία; Νομίζω ότι όλοι έχουμε κάποιες στιγμές που λειτουργούν σαν μικρές στροφές στη ζωή μας. Δεν είναι πάντα θεαματικές. Μπορεί να είναι μια απόφαση που πήρες μόνος σου, μια κουβέντα με έναν άνθρωπο, μια στιγμή που κατάλαβες κάτι για τον εαυτό σου. Κάτι σαν το φαινόμενο της πεταλούδας στη θεωρία του χάους. Στη δική μου περίπτωση υπήρξαν τέτοιες στιγμές, κυρίως όταν αποφάσισα να ακολουθήσω τον δρόμο της υποκριτικής με πλήρη συνείδηση του τι σημαίνει αυτό. Αυτές οι αποφάσεις δεν φαίνονται μεγάλες τη στιγμή που τις παίρνεις. Με τον καιρό όμως καταλαβαίνεις ότι εκεί άλλαξε κάτι μέσα σου. Με τη Μαριλίτα Λαμπροπούλου δημιουργείτε ένα πολύ ισχυρό δίδυμο στη σειρά. Τι είναι αυτό που «κλειδώνει» στη συνεργασία σας; Νομίζω ότι αυτό που λειτουργεί είναι η εμπιστοσύνη. Οταν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα σε δύο ηθοποιούς, μπορείς να δουλέψεις με μεγαλύτερη ελευθερία. Δεν σκέφτεσαι πώς φαίνεσαι, αλλά τι συμβαίνει πραγματικά στη σκηνή. Η Μαριλίτα είναι ένας άνθρωπος που δουλεύει με μεγάλη ακρίβεια και ταυτόχρονα με μεγάλη ευαισθησία. Ακούει πραγματικά τον συμπαίκτη της. Και όταν υπάρχει αυτός ο κοινός κώδικας, πολλά πράγματα γίνονται πιο απλά. Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Στην ελληνική τηλεόραση έχουν πληθύνει τα δράματα τα τελευταία χρόνια. Θεωρείτε ότι υπάρχει κίνδυνος να μοιάζουν μεταξύ τους; Ο κίνδυνος πάντα υπάρχει όταν κάτι γίνεται δημοφιλές. Είναι φυσικό να εμφανίζονται πολλές παρόμοιες ιστορίες. Από την άλλη όμως βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει και μια μεγάλη προσπάθεια για πιο σύνθετους χαρακτήρες και πιο ουσιαστικές ιστορίες. Το κοινό έχει γίνει πιο απαιτητικό και αυτό είναι καλό. Οταν υπάρχει σοβαρή δουλειά στο σενάριο και στη σκηνοθεσία, κάθε ιστορία βρίσκει τον δικό της τόνο. Σας ενδιαφέρει να γνωρίζετε πώς αντιδρά το κοινό σε έναν ρόλο σας; Φυσικά και έχει ενδιαφέρον να βλέπεις πώς αγγίζει το κοινό αυτό που κάνεις. Οταν ένας χαρακτήρας βρίσκει ανταπόκριση, σημαίνει ότι κάτι επικοινώνησε σωστά. Ταυτόχρονα όμως προσπαθώ να κρατάω και μια απόσταση. Αν αρχίσεις να δουλεύεις με βάση το πώς θα αντιδράσει το κοινό, μπορεί να χάσεις την αλήθεια του χαρακτήρα. Για μένα το σημαντικό είναι να υπηρετώ τον ρόλο όσο πιο ειλικρινά μπορώ. Από εκεί και πέρα η σχέση με τον θεατή χτίζεται μόνη της. Υπάρχουν στιγμές στην τηλεόραση που σας έχουν βγάλει από τη ζώνη άνεσης περισσότερο από το θέατρο; Ναι, γιατί η τηλεόραση έχει έναν διαφορετικό ρυθμό. Στο θέατρο έχεις τον χρόνο της πρόβας, της επανάληψης, της αναζήτησης. Στην τηλεόραση πολλές φορές πρέπει να βρεις την αλήθεια μιας σκηνής πολύ γρήγορα. Αυτό μπορεί να σε βγάλει από τη «ζώνη άνεσης», αλλά ταυτόχρονα σε κάνει πιο ευέλικτο ως ηθοποιό. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι περισσότερο το ένστικτό σου. Εχετε επιλέξει πλέον να μην κάνετε θέατρο. Η αποχή αυτή δίνει χώρο στην προσωπική σας εξέλιξη ως ηθοποιού; Νομίζω ότι κάθε περίοδος στη δουλειά ενός ηθοποιού έχει τον δικό της ρυθμό. Η αποχή από το θέατρο δεν σημαίνει απομάκρυνση από αυτό. Είναι περισσότερο ένας χρόνος παρατήρησης. Κάποιες φορές χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω για να δεις καθαρότερα πού βρίσκεσαι. Αυτός ο χρόνος μπορεί να σε βοηθήσει να επιστρέψεις με μεγαλύτερη ανάγκη και καθαρότητα. Και αυτό θα κάνω. Εκτός από τη σειρά, αυτή την περίοδο συμμετέχετε επίσης στην ταινία «Τελευταία κλήση». Εκεί ο ήρωάς σας συνειδητοποιεί ότι πίσω από όσα βλέπει υπάρχει ένα παρασκήνιο. Συμβαίνει αυτό και στην πραγματική ζωή; Νομίζω πως ναι. Πολλές φορές η πραγματική ιστορία βρίσκεται μακριά από τα φώτα. Αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια είναι μόνο ένα κομμάτι της. Οι άνθρωποι, οι θεσμοί, οι καταστάσεις έχουν πάντα περισσότερα επίπεδα από όσα φαίνονται αρχικά. Και ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι μιας ιστορίας να βρίσκεται ακριβώς εκεί, στα σημεία που δεν φαίνονται. Η τέχνη έχει τη δυνατότητα να κοιτάξει λίγο πιο βαθιά. Να προσπαθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει πίσω από την εικόνα.