Επιλογές

2026-03-03 - 13:15

Εχει, διαβεβαίωσε ο Τραμπ τους «NYT», «τρεις πολύ καλές επιλογές» για να αναλάβουν την ηγεσία του Ιράν. Δεν τις αποκάλυψε, όμως. Θέλει πρώτα να τελειώσει τη δουλειά, όπως είπε – τον πόλεμο, δηλαδή, ο οποίος υπολογίζει να κρατήσει γύρω στις τέσσερις με πέντε εβδομάδες. Οσοι τον παρακολουθούν στενά δεν χρειάζονταν αυτή τη δήλωση για να υποθέσουν ότι δεν έχει καταστρώσει ένα σχέδιο για χάρη του ιρανικού λαού. Αλλωστε, πότε ενθάρρυνε τον τελευταίο να ξεσηκωθεί κατά των μουλάδων, υποσχόμενος πως η αμερικανική βοήθεια έρχεται, και πότε ο αντιπρόεδρός του έστελνε το τελείως αντίθετο μήνυμα, αναφέροντας επί λέξει «αν θέλουν οι Ιρανοί να ανατρέψουν το καθεστώς, εξαρτάται από τους ίδιους». Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι, κανένας προκάτοχος του αμερικανού προέδρου δεν είχε καταλήξει σε μια συνεκτική στρατηγική προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του Ιράν στη ρίζα του, στην ιδεολογία του καθεστώτος. Εδώ και 47 χρόνια η ισλαμική θεοκρατία πολεμάει ανοιχτά σε κάθε αρχή της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αλλά η Δύση, με πρώτη την Αμερική, της φερόταν πάντα με όρους ρεαλπολιτίκ. Και δεν ασχολήθηκε με την αντιπολίτευση. Για την ακρίβεια, δεν φρόντισε να υπάρχει μια που θα μπορούσε να εμφανιστεί σαν εναλλακτική. Στυλ Αυτή είναι αποδυναμωμένη και βαθιά διχασμένη. Οι αντιφρονούντες είναι αρκετοί. Από ακτιβίστριες του φεμινισμού και μέλη της κοινωνίας των πολιτών, που ζητούν κράτος δικαίου και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, μέχρι τους μοναρχικούς, που φαντασιώνονται την επιστροφή του γιου του σάχη. Κι από τις διάφορες εθνοτικές μειονότητες, που επιδιώκουν περισσότερη αυτονομία, μέχρι φράξιες μέσα στους Φρουρούς της Επανάστασης, που σκέφτονται μια δική τους δικτατορία. Το μόνο πράγμα στο οποίο κατά πάσα πιθανότητα συμφωνούν όλοι οι παραπάνω είναι πως δεν θέλουν έναν ηγέτη τον οποίο θα επιβάλουν ξένες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ έχουν κατηγορηθεί πολλές φορές για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν στις απόπειρές τους να εξαγάγουν δημοκρατία σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Οι στρατιωτικές τους επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν είναι τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα του πώς τέτοιες επιχειρήσεις αποτυγχάνουν. Ωστόσο τώρα, παρότι το «δόγμα Τραμπ» υποτίθεται ότι έβαλε τέλος στη «δημοκρατική αποστολή» τους, ο πλανητάρχης πρώτα υποσχέθηκε στους Ιρανούς πως θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας τους κι έπειτα τους ενημέρωσε ότι κάνει κι ο ίδιος κάστινγκ σε υποψήφιους κυβερνήτες τους. Κάποιος που αναιρεί τόσο εύκολα τους δικούς του «φετφάδες», πάντως, δεν θα βρει μια υποψηφιότητα που να ταιριάζει καλύτερα με το προσωπικό του, αυταρχικό, στυλ εξουσίας;